Film: Heldin

Heldin volgt één nachtdienst op een drukke chirurgische afdeling in een Zwitsers ziekenhuis. Verpleegkundige Floria draait samen met haar collega’s een onderbezette dienst. Het ziekenhuis is modern en goed uitgerust, maar mist wat het hardst nodig is: voldoende handen aan het bed. Ondanks de constante druk en het personeelstekort verzorgt Floria haar patiënten deskundig en met volledige toewijding. Wat begint als een ogenschijnlijk gewone dienst, verandert langzaam in een uitputtende race tegen de klok.

De film laat de hectiek van minuut tot minuut voelen. Medicatie moet worden voorbereid terwijl de telefoons onophoudelijk rinkelen, familieleden eisen antwoorden, patiënten hebben zorg en aandacht nodig en ondertussen stapelen de taken zich op. Floria dweilt urine op, stuurt een stagiaire aan, luistert aandachtig naar een patiënt die over haar hond vertelt en springt zonder aarzeling op een bed om te reanimeren. Beetje bij beetje tekent de vermoeidheid zich af op haar gezicht. Haar ademhaling versnelt, het zweet breekt uit en de druk wordt bijna ondraaglijk.

Toch blijft Floria professioneel en empathisch, zelfs wanneer sommige patiënten haar geduld op de proef stellen. Een van de meest ontroerende momenten is wanneer zij, midden in alle chaos, even de tijd neemt om met een verwarde oudere vrouw samen een liedje te zingen. Het zijn dit soort kleine, menselijke momenten die Heldin zo krachtig maken.

Heldin is geen thriller en werkt niet toe naar een spectaculaire climax. Juist door het tonen van een reguliere werkdag onderstreept de film de ernst van de structurele onderbezetting en de immense werkdruk in de zorg. De film is daarmee niet alleen een ode aan het vak van verpleegkundige, maar ook een indringende noodkreet. Aan het einde wordt dit pijnlijk concreet met de boodschap dat de Wereldgezondheidsorganisatie verwacht dat er in 2030 wereldwijd een tekort zal zijn van dertien miljoen verpleegkundigen.

Wanneer haar dienst officieel voorbij is, doet Floria nog wat eigenlijk niet meer hoeft. Ze brengt een zoekgeraakte bril terug en spreekt haar stagiaire bemoedigend toe. Het slotbeeld, in de bus op weg naar huis, is stil en ontroerend. Heldin is een uiterst treffende titel voor een film die diepe indruk maakt en lang blijft nazinderen.